Nie znoszę spotkań rodzinnych. Chyba wolałam już te ciągłe pytania "kiedy w końcu znajdziesz sobie chłopaka?", "i jak, masz już chłopaka?" niż obecne docinki. Tylko przejdę próg domu i już słyszę "o rany, jaka Ty jesteś chuda!", "dziecko, zjedz coś!", "matko, Ty niedługo całkiem znikniesz". Grubemu człowiekowi raczej nie wypomina się, że jest gruby, bo to przecież niemiłe i nie wypada. A chudego można zjechać z góry na dół, co nie? Bo to przecież ogromna różnica! W dodatku wszyscy nagle stają się lekarzami i jednogłośnie rzucają diagnozę - masz anoreksję!
